هفته نامه سمنان امروز

گزارش تصویری

بازار گرم مهارت آموزی در مرکز فنی و حرفه‌ای سمنان
آیین اربعین شهید مدافع حرم عباس دانشگر
مراسم افتتاحیه مجموعه تاریخی، فرهنگی، پذیرایی زندگی
تشییع با شکوه پیکرمطهر شهید مدافع حرم، عباس دانشگر در سمنان
« سمنان شهر نان»
کوچه باغی که پر از رایحه باران است

مدآقه حکاتی/ حکایت چهل ونهم

مو دل ژوره بسوت. جوونه دیگه، رکه ژو برموخوره! راست هم ماتش! چه معنی داره اوئی کو تمامی ساله خوشتون شهری زکون بالا هزار جور تیاتر درست مکرن کو هم ژون سر گرم وابو هم ئی چی می چی یه گیرن، نفری پنجاه هزار تیمن ژون دن؛ اونوقت همون اداره تا ئی مراسم مبو کو پیل هم وسط اشته، دو نفرون تهرون پی میارن نفری پنج میلیون تیمن ژون مدن کو ملت فقط ژون نیا کره و بشو کیه بایه: ننه ننه فلونی و فلونی کو تلویزیونه ژون نشون مده، آرو بیه‌مابن سمن هما ره دست تکون بدشون!

 


 

مدآقه حکاتی/ حکایت چهل و هشتم

بدکاری هاکرچش! صه دفعه بشکی ره باچن هر حکاتی کو خوشتون رئیس ره مگه هاکه، وقت هاگیر بشه ژو گل، چش ژو چش بازن و هرچی ته دله مگی ژو ره با و خوشتون راحت واکه، ولی انه اونون گل نبا! چره؛ چون بعضی کو هچ هنری ندارن خوشتون رئیسی گل نشون بدن، مجبوری ته حکاتی ببرن عوض و آلیش واکرن رئیسی ره بائن فلونی ته پشی سری ئی حکاتهایی هاکرچی کو مو ری مَنَده بایون!...
تم ببا! یعنی دیگه ئی خر بیار و باقلی بار که! چره؛ چون هش وقت هما رئیس مویسی نه ماپرسن چی‌چی باچش، نه رودرو مکرن کو بنن کی راست مائه کی دوری! همنی بالا مایون بدکاری هاکرچش! مخصوصن کو اونه رو ژو ره باتن رئیسی و مرئوسی میونه بلاتشبیه عینی شی و جنیکن میونِئه! اگه حکاتی کو مگی ژینه هاکه یا ژو ره هاکه ولی بشه دیگری ره هاکه، تا شما نبرن و طلاقی صیغه شما ره نخونن، ول کن نیئن!... هروقت بیئما ژو ره با!

 


 

مدآقه حکاتی/ حکایت چهل و هفتم

ایزی باز بشیون قسمتی کاریابیه... اداره‌ای کارینه... کجه یه... باتن بیله‌خره مو پیری ره مگه‌تون چه‌کرین؟ کجه مگتون ژو دست بند کرین؟ ماین ژو ره با به انجو ژو معرفی هاکرین وام هاگیره! مایون ژو وام منه‌گی، کاری مگش! ماین خیلی هم ژو دلی گیابو کو وام ژو دین! بازی بشو ایه ماشینکه هاگیره ویراژ بده خوشتون عقده‌ای دلی پاکی خالی واکره! مایون ژو قسط هم شما مادین؟ اگه شما مادین پس ئی وام هم موندین! اگه نه کو شما به خده ان کاری ناکرین و جونون از چالن پی تهی کئین نبنین! چون بعضی بلد نیئن پیلی پی کسب ره بنن! ان پیل هم مرن خرج مکرن و مبین بدهکاری دولتی. اونوقت همن دولت مایه انی کاری نادین! چره؟ چون سوء سابقه مالی داره! اصلاً مزون چی چی یه؟ اگه منزونین انجور جوونون دست بند کرین، رک و راست بائین منزونین، ولی ژون چش سیاه نکرین! یا اگه وام ژون مدین مشاور هم ژونه تعیین کرین کو پیل نبرن هبرو تبرو کرن.

 

 


 

مدآقه حکاتی/ حکایت چهل و ششم

هفتا سالی ژو عمری مشو و هنه منزونه مهریه چی‌چی‌ئه و چره جنکینه تعیین مکرن؟ هی مائه دیگه روزیگار عوض بابیچی، الون دیگه صحبتی ایه شاخن گلین صحبته! مایون چی‌چی دارما؟ پس ان همه درس بخوندچه، چی‌چی بخونچه؟! یعنی واقعا منزون مهریه چه دردی موخوره یا خوشتون مگه زومه خویشون گل شرین واکه؟ مهریه انی بالا جنیکنه مربینن کو اگه خدایی نکرده اتفاقی میردی ره بکت، یا خدایی نکرده از بین بشا یا خدایی نکرده جنیکن طلاق بدش، جنیکا به کلفتی و بدبختی و وشونی نکه! بلکی ئی پیلی، ملکی، چی‌میچی دربیش کو اگه نگی‌یش شی هاکره یا نبا کو شی هاکره، با خوشتون مهریه ئی کاسبی ره بنه و خوشتون زندگی پیش ببره!

 


 

مدآقه حکاتی/ حکایت چهل و پنجم

آرو منن چه ببیچی که همونون وضعه عوض وا ببیچی! مش تقی خوش اخلاق ببیچی، مش سکینن نوئه روسریه سر کرچی، فرهادی خوشتون پیر کینه چرخکه ها گیچی، محمودی جیگره هاتبا دروش بروش کیه، دیگه ته ره بایون... موجنین بات هچی نبیچی، محمودی خوشتون چند ماهن حقوق هاچی، انه اونون بدهکاری ژون دچش!

 


 

مدآقه حکاتی/ حکایت چهل و چهارم

ئی همسیه درمون ژو جنین مات هروقت مو شی مشا دره دهات مسی اسبی واکره، اون هفته‌ای کو مشا وله زار، عوضی کو کاسبی هاکره، تفریح ماکردش و دستی خالی مرگردا، چون جواب ندردش هماده، شروع مکردش به ژورین چشمه آدمون دشمنی بدیون! ماتش قومی ظالمین یعنی همنی! قومی اعجوج و مأجوج یعنی همنی! قومی فلون و فلون شده یعنی همنی! هما ماتمون خاب چه ببیچی؟ ته نون ببرچوشون؟ ماتش نه! ماتمون ته او ببرچوشون؟ ماتش نه! ماتمون ته پیل ببرچوشون؟ ماتش نه! ماتمون پس چره ژون دشمنی مده؟ ماتش شما منزونین ئه چی‌چی مایون! شما ره بایون هم متوجه منبین!
تا ایه رو کو ژو پیه هم هما کیه دبا، باتش راست ما، اوئی نه مزونن و نه متوجه مبین کو تو چی‌چی ما! ولی ئه هم مزونون هم متوجه مبین! چون ئه ‌یم ته واری وله زار دبیچون! چون وله زار محلی تفریح و گردشییه، نه مسی اسبی واکرد!
اسه هما بعضی نمایندون دور و وریون مثله! عوضی کو همدیگرون بنینن و خوشتون تجربه و تخصص و مطالعه پی باین و مثلا باین چه کرین کو هما همونون وضعه بهتری وابو، یا خوشتون همشهریونه باین اون هفته مجلس چه خبر بیچی و هما نماینده چی‌چی باچی و چی‌چی نباچی، چی‌چی امضاء کرچی و چی‌چی امضاء نکرچی؛ چون نه نماینده همراه دبیچن و نه اصلا خوشتون شهر دبیچن کو بزونن چه خبره و الون ملتی چی‌چی‌ مگی؛ شروع مکرن ژورین چشمه و ژیرین چشمه آدمون دشمنی بدیون! وگرنه کدوم آدمی عاقلی راضی مابو مرتمون میون کو هزار سالیه همدیگرونه معامله و مراوده و اختلاط دارن و دارن با آبری داری خوشتون پیش مبرن، تفرقه و دلگیری درست کرن؟!

 


 

مدآقه حکاتی/ حکایت چهل و سوم

دایی دُت ایه چائیه مو ره دوریژ کو خیلی ناراحتون. مزون چی چیه؟ دنیا اگه هنه سری پایی اشته، انی بالائه کو خُده خوری ره پاداش واشچی و بدی ره جزا! وگرنه سنگ دیمی سنگی بند منبیچی! ولی الون مو رفیقی گل دبیون، ماتش مو پیری خوشتون رئیسی ره باچی آخه انی کیئن کو تو دار به عنوانی کارمندی قراردادی ژون سری کارین می‌آر. نه کاری بلدی‌ئن، نه هم مگشون یه‌گیرن. تا هم ژونه مائین اگه انجور کرین یا اونجور بنویسین بهتریه، هما ره گردن کلفتی هم ماکرن! مایه باچن اگه واقعا کارمندی احتیاج دارین، بی‌زحمت ان جوونایی کو با هزار امید و دلخوشی بشیچن هما اداره رشته درس بخونچوشون بیارین وارزین کو هم هما اداره کاری درست و اساسی پیش شو، هم ژون جوونی و زحمت هدر نشو! ماتش مو رئیسی هچی مو ره نباچی. ولی هرن کو بشیچون سری کارین، بدیه‌چن مو ره بنویشچش همن آرو پی بشه ژیرین قسمت! ماتش بشیچون ژو پی واپرسه‌چن آخه چره؟ مو را باچش چون ته لفظ شرین و چسب دار نیه! مو آدمهایی مگن کو ژون لفظ شرین بو و خوشتون حکاتونه مو خوشه ورن!... - مشنوا چی چی مایون؟! پس کُشیه ان چائیه؟!

 


  

مدآقه حکاتی/ حکایت چهل و دوم

بشنوئه چن دولتی باچی هرکین ان چُند سالی خوشتونه حقوق کلانی بربین بیچش، مگی ورگاردنه دله خزانه ریژن. راستی ژو مگه بزون مگن بشین یواشکی بایون چره مگتون دله خزانه ریژین؟ هما حساب ریژین. ئن پیل کو همه بیت المال نیه، حق الناس هم ایه! بد مایون؟ الون تو بدهکاره؟ ئه بدهکارون؟ هرکین هما دوسته رفیقون منین، ماین بدهکارین. مزون یعنی چه؟ یعنی هما حقوق بیچی کو هما منه‌ده‌چوشون و خوشتون جیف منده‌چوشون! یعنی بیخود نبیچی کو ئن چند سالی جیف پی موخورچوشون، اون هم جیفی نداشته پی! اروایی ته پی‌یر بد مایون؟!

 


 

مدآقه حکاتی/ حکایت چهل و یکم

خوشتره هم منزونن عیبی کارین کجه پیه! ئی رو ماین همه چی مدیر کلی دست دره! ئی رو ماین همه چی هما معاونی تهی سری دره! مایون خاب چره ئی نامه مننویسین بن وارسی هاکرن بلکی ژون عوض واکرن؟ ماین باچومون، ولی گوش مناکرن! هروقت هم ماپرسین چره؟ با شوخی ماین اون کو منی رئیس جمهوری جنیه برار رفیقه؛ ئن کو منی فلون وزیری برارزیئن شی ئه، اون جنیکا هم حتما یا ژون همسایائه یا لابد مدیر کلی جنین همراه سوزی پاک ماکره؟! مایون پس بشنوئه‌چن ئن حکاتی دیگه ورکچن! مائن هما هم بشنوئه‌چومون! ولی هنه ئی تک و توکی درن کو مگی استانداری ره بائین بلکی ئی فکری هاکره!

 


 

مدآقه حکاتی/ حکایت چهلم

ته نظر انایی کو حقوقهایی عجیب و غریبی ماچی، ژون پا گیره یا نه؟ مو نظر کو نه. اگه باته چره؟ چون انی همه با هُمی‌ین! همدیگرون جیکه پیکی مزونن. ژون وچه هنه دله ننویی درن مزونن سربازی پی ورگردن قراره کجه رئیس ببین! مو حواس بنی! انون وچه اصلا سربازی منشینن. خوشتون سربازی هم مرینن! ها. مو منظور انه کو اگه منی هشکین ژون حریف منبو، به قولی مو پیری خوشتونه یواشکی تعاونی و اتحادیه و کانون و چی‌چی ماین... آهان تشکیلات دارن! همه جور آدم هم خوشتون دمی دستی و تهی دستی دارن! هم وکیل دارن، هم نماینده دارن، هم وزیر! خدا مزونه روزی مبادایی ره دیگه چی چی دارن! ژون ظاهر کو نیا مکه، انگار هشکمونی همدیگرون منشناسن، ولی نورو کو مبو و مشین کانادا یا آنتالالیا و منزونون کمون طون و طپس، منی همه با هم درن و خوشی‌ئن! موکوئن و مرقصن و مخندن! اسه کی ره مخندن خدا مزونه!

 


 

مدآقه حکاتی/ حکایت سی و نهم

- بشنوئت چی‌چی باتش؟
- نه.
- مگه دنه به؟
- چره. پس بشنوئت.
- نه.
- ای بابا! چرا هما اذیت ماکه؟ بیله خره بشنوئت یا نشنوئت چی چی باتش؟
- نه، نشنوئن، یعنی گوش ناکردن کو بشنون. یعنی راستی ژو مگه بزون اصلا ژو قبیل ندارون کو بنینون ژو سخنرانی گوش هاکرون. ان دفعه ژو بنون ژو ره مایون. ژوره مایون خجالت بنجی. ناسلامتی باسواده. هما گل ئی دوز بازیا ماکره مدیر کلون گل رس دوزی دیگری. مگه مجبوره هی گول بکوآ؟ هر کین آزاده هر چی قبیل داره بایه قبیل دارون. نه طرفداری از رئیسون عیبه، نه طرفداری از مرئوسون. ولی دو دوزه بازی عیبه! ولی به قولی همن ته هم توبره پی بخورد و هم آخورین پی عیبه! اصلا دوری باتیون عیبه!

 


 

مدآقه حکاتی/حکایت سی و هشتم

آرو ئی چی بشنوئن کو هم ناراحت بابیون، هم کیف هاکردن! ته یه دره چندین سالی قبلی هما ایرجی خوشتون زیرکنده رنگ و ری بوکوات بتش ئی شیئه جنی کیون دش بنینن مستاجری؟! اگه ته یه دبو انقدر بنیستین تا ژون دوت کی گز ببن و مسترین دوتر موقعی دبیرستون بشیونی ببا! چه ببا؟ بعدی چهارده سالون ایرجی میون و ژون میون دعوا ببا! دعوا کو نه، اختلاف ببا! یعنی هما ایرجی مات دختره دیگه منگی بیشتر از شش کلاسی بخونه! دیگه مگی بنینن تا شی هاکرن!
همنی بالا، نه خوشتون دوتر مرضی کین واشتش بشو درس بخونه، نه خوشتون مستاجری دوترکین. اون شی و جنیکین هم چه کرد؟ همدیگرون حرمت نیادارشون و ایرجی زیرکنده پی په بن و بشن حسینیه، ئی قدیمی کیه اجاره کرشون و بنیستین.
ته سر دردی نیارون! ایزی ایرجی دوته، همون مرضی که، ایرجی ره مایه مو پیر و مو دوته هردو بیکاری ئن. بشنوئه چن منن کمون کارخونه تازه ره کچی و کارگر و مهندس و حسابدار مگشون. بشنوئه چن رئیس پیه و مه همونی ئن کو شما مسئاجر بیچن. ته درون، بشه ژون پیدا که با خوشتون پیری سفرش هاکرن کو مو پیری و دوتر دست هم اونجو بند کره! ایرج هم مایه چشم ببه جان!
ایرج په مبو و واپرسون واپرسون مشو تا خوشتون مستاجری پیدا مکره. مایه مو دست ته دامن. اونه ئه ته داد برسه ئون، الان تو مو داد برس. مو هردو دوتر زیه بیکاری ئن! بشنوئه چن ته پیر دله فلون کارخونه همه کاره ئه! دیگه خود مزون!
مزون ژو قدیمی مسئاجر چی چی مایه؟ مایه ئه کو پیر ندارون! دو دو تی دارون کو ایه ئی کارخونه رئیسه، ایه هم مهندسی ساختمونیه! راستی ته دوته چه مکره؟ آخر ژین واشته درس بخونه یا نه؟

 


 

مدآقه حکاتی/حکایت سی و هفتم

راست مایه! ولا بیلا راست مایه. کبل حسنی پیری ره مایون! مائه هرچی مدیرکلی هما اداره ره راهی مکرن (غیر از فلونی و فلونی کو هرجایی درن خدا سلامتی ژون ده) ایه ساله مگی زحمت بنجین کو ژون حالی کرین هما شما دشمن نی‌ئین و فقط ئی کارمندی ساده ئین کو شانسکی ببیچین کارشناس یا معاون! بعدی ایه سالین کو همه چی و همونون هم مریژن، تازه شروع مکرن کاری هاکرد! اونوقت صبحی تا شوم مگی ژون یه بدین کو ئن کاری درسته و ئن کاری درست نیه و مثلا غیری قانونیه! ایه سال هم انطوری مویره! سری هرمین سالین کو مبو، ژون نظر مرسه دیگه هرچی کو مگی بلد بین، یه‌گیتبیشون؛ اونوقت دنبالی بهانه مگردن کو هما رد کرن و ای گوشه بنیندنن کو هما صدا هم بیرین نه، تا همونون حالی کرن کو خوشتره همه چی بلدی‌ئن! البته هما بعضی همکاری هم جوشونی تهی ماکرن! یعنی خیال ماکرن مثلا اگه مو وِگیره، لابد ژون مارزه!
ته سر دردی نیارون! ماتش مگه هما دنین اداره افرادی کو بزونن بچارخنن و صلاحیت هم دربیشون دنی‌ئن؟! مگه هما دله شهری دنی‌ئن؟! چره ژون منارزین؟! اگه دنیئن چره ژونه دوره منارزن کو یه گیرن! ثانیا اگه شما دلی مگی بیرین پی بیارین بیارین، ژون قدم هما دیمی چشون؛ پس اقلا اونون بیارین کو «مدیر» بین و هما هم بزونین ای چی ژو پی یه گیرین! نه کو دستی خالی بن و هره سالی چار سالی هما ذیله سیاه واکرن و آخر هم هما ره دکن و بشین!

 


 

مدآقه حکاتی/حکایت سی و ششم

بشنوئه چن منن کمون رئیسی باچی دیگه وقته کو نویسنده و هنرمندی بشین خوشتره خوشتونه پیل بیرینه ورن! مثلاً بشین واپرسن بنن کی نقاشی مگی، کی کتاب مگی، کی تئاتر مگی، ژونه فراهم کرن و خوشتون پیل ژون پیاگیرن! یعنی دیگه هما امید دنبین! راستی ژو مگن بشین ژو گل بایون اولندش فرانسه و منانسه و اونطور مملکتی هنه دارن هنرمندون خرج مادن کو فقط بنینن بنویسن و نقاشی بنجن و تئاتر وازیا کرن کو ژون ملت، هم ژو سر گرم وابو، هم ئی چی یه گیرن کو نشین خوشتون و خوشتون مملکتی ضرر برسنه! دویمندش مگه تا الون ژونه چه مکرچه و چقدر ژون مرسنه چه کو دیگه مگه ژون نرسنا؟! سیومندش به قولی مو پیری اگه راست ما، اول خوشتره و ته معاونی بفرمین جلوکین دولتی پی دیگه حقوق ناگیرین، بشین ئی شرکت مرکت درست کرین، هما هم من مبین شما ژیردستی و شما ره کاری ماکرین. ماهی صه تیمن هم بیشتری هما ندین! بنون مزونین؟! ان آمار هم کو ماهی ایه ره راهی مکرین وزارتخونه، هما خوشتره راهی مکرین! قبیله؟

 


 

مدآقه حکاتی/حکایت سی و پنجم

همن مو بدی‌یش باتش بنویشچه؟ باتن چی چی؟ باتش نامه؟ باتن کدوم نامه؟ باتش رئیس جمهوری ره دیگه؟ باتن چی چی بالا؟ باتش فرقی مناکره! ئی چی وگیر بنویس! باتن آخه چی چی بنویسون؟ باتش مو منظور انه کو اسه کو تیر مفتَه و مرگوژا هم مفتِه، ئی چی ژو ره بنویس تا بائه رسیدگی هاکرن! باتن مثلا چی چی؟ باتش آخه اَ چه مزونون ته دردی چی چیه؟ خود مزون! باتن مگه ته بنویشچی؟ باتش ها. باتن ته چی چی بنویشچی؟ باتش بنویشچن هما خیابونی آسفالت خرابه، بی زحمت دستور هادین بن نوئه آسفالت دوریژن. باتن ان کو مگی شهرداری ره بنویس! باتش رئیس جمهور کجه، شهرداری کجه؟ جُنی ته تا نامه ژون دن، ثبت کرشون و ئی شماره مونده شون کو بزونون واپرسون چه ببا؟ ولی شهرداری تا الون کجه ان کاری هاکرچش؟! پس اگه مو پی مشنوا، تا دیر نبیچی ئی چی وگیر بنویس! سنگ مفت و مرگوژا هم مفت!

 


 

مدآقه حکاتی/حکایت سی و چهارم

اسه کو نورو نزدیکه، مو کو انطور بفهمه‌چن اسه کو پیل وری و مقام وری مو دست کاری بیرین منه انه اونی ره هاکرون و شوی نورویی ژون خوشحال واکرون، اقلاً حکات وری هم کو ببیچی ژون دل شاد واکرون. همن الون پی خوشتون جلویی آلین بگیرون و به قولی مو دوتر حکاتهایی منفی ناکرون. اگه منون مو خویشی ئی شوی هاگیچی، نبایون ان چی چی شویه! بایون خیلی قشنگه، ته دیم مه، مبارکه! اگه ای نفر مایه مو دل بگیریه، بایون چکرون ته دل واشو؟ مو دست کاری بیرین مه؟ اگه مو همسی یه بشیچی میوه هاچش، نبایون ان پیسه‌کی چی چی ین هاچه؟ بایون، به به! چه سیبی ئن! چه میوه ای هاچه! انشالا کو تو ته مهمونی بخورین و کیف هاکرین!

راستی ژو تصمیم بچن هرکین بدی‌ئن تهی دلی پی ژو دا هاکرون و خده پی گیابین ژون ره هموار واکره!

 


 

مدآقه حکاتی/حکایت سی و سوم

ته به خُده منی چه روزگاری دارین؟ اسه کو نورو نزدیکه و مگی هما حال سری جایی دبو، هر روز دنین کیه یکی به دو دارین. آخه کی باچی حتما مگی همه چی نو وابو؟ بابا اونی کو دله رادیوین و تلویزیونین منینین ماین اسه کو نورو نزدیکه بشین خوشتونه همه چی نو هاگیرین، یا اصحابی کهفی‌ئن یا خوشتره هم منزونن چی چی دارن ماین. بابا جان! از قدیم پی باچوشون نورو داره مه خوشتون همه چی نو واکرین، نه کو بشین نو هاگیرین. ان دو کلیمه فرق دارن، آخه چه جوری شما حالی کرون؟ تازه، مگه مو بازنشسگی چقدره کو بشین خوشتون کیه اسباب اثاثیه نو هاگیرون؟! اسه شما شاید قانع ببین. ولی هرچی مو جنینه مایون اونی کو باچی خوشتون همه چی نو واکرین، ژون منظور ان نیه کو نو هاگیرین، بلکی ژون منظور انه کو نو واکرین. یعنی پاکی بشورین و مرتب و پاکیزه کرین. بفهمت؟! ولی مو جنیه انقد غرابه کو تا منه ژین صرفه مناکره، فوری مایه باز خوشتون ششی تصدیق مگه مو رخه ئنجی؟! ... ای بابا. بفهمن مگی چه کرون. ایه نوئه پاچینه ژینه ماگیرون، ژین حله کو نو ببین، ژین اخلاق هم نو مبو! وگرنه مو جنیه از اونایی نیه کو سالی ئی دست مبلی گیابیش! منی ته به خده؟ مو با ان سن و سالی رکه بشیون قاضی! حق با ژینه.

 


 

مدآقه حکاتی/حکایت سی و دوم

مزون مو دلی چی چی مگی؟ چند دفعه هم ته ره باچن. مو دلی مگی اهلی محلی ئی رئ انه جمعه ببین؛ یا هر کیه پی ئی نفر به، شورن هم بائین ئی نماینده راهی کره، ئی مراسم ره بنین و اونایی کو واقعا خوشتون دله عمرین اهلی محلی ره با خوری و انصافی خدمت هاکرچوشون، ژون اسم معرفی هاکرین و ئی هدیه یا ئی یادیگاری ژون دین بلکی ئی جور قدرشناسی حساب ببو. ئن باعث مبو کو هم اوئی بزونن کو هما حواس ژون دبیچی، همن کو جدیده کاسبی بنن و بفهمن کو ملتی حواس به همه چی دره و مزونه کو کی چه مکره! خاب! اسه ته نظر ان مراسمی اسم چی چی وارزین؟ «همشهری ممنون» خوره؟...

 


 

مدآقه حکاتی / حکایت سی و یکم

خجالت هم منه‌تش! میردکه ره مایون فلونی پی چه خبر؟ ان دفعه کاندید مبو یا منبو؟ مایه فلونی دیگه تم ببا بمرد! مایون ته منظور چی چی یه؟ تو کو ماین ژو بغل ورخوسیه چه! اسه دیگه بمرد؟! مایه رفاقت با اهلی سیاستی، خودی سیاستی واریه. تا هرچی ته ره استفاده مرسنن و یواشکی ته ره ماین مجلس چه خبره یا ته انه اونی معرفی ماکرن چار ساختمونی ژونه بساز و چهار دستگه خارج پی وارد که، مگی ژون دور پی تکون نخورا و دم به ساعت با ته زحمتی بالا سمن ببیچی هنون بهشت! ژون دوره کو تم ببا، اگه باز هم نماینده ببا کو چه وهتری! اگه نبا هم، هروقتی ژو پی گیابیت کو ته خوشتون رفیقایی کو هنه صاحب منصبی ئن معرفی هاکره بلکی چی‌می‌چی خوشتونه ولکیشن. ولی اینی دوره هم اگه بویرد و یواشکی بشنوئت دیگه ژو منگشون، مگی خوشتون دله دلی ئی فاتحه ژو ره بخون و بشه بنی دور کی دوره!...
منی ته به خده؟ خجالت هم منه‌تش! اگه ته ره بایون ان حکاتی کی ماکرد، ته سر سوته منجه! تف به ان مرامی! تف! همن آدمایی ئن کو مسین آدمون ره بی ره مکرن!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت سی‌ام

هرچی ژو دلی مگی بایه بایه، ولی اگه مو پی واپرسن مایون اون قدیم، صه صه و پنجاه سالی پیشی، هم هما صنعت جلوتری دبیچی همن هما صنعت. اسه با چره؟ چونکی هما اُنگری ای لاشه آسون مه چوشون دله کوره منده چوشون، سرخ کو مابیچی مه چوشون خوشتون چکشینه و خوشتون اوساگری پی مثلاً ئی باله یا انبره یا هزار چی کو مرتومون احتیاج بیچی مساچوشون؛ اون هم چه بساتی، ته ره حکاتی ماکرچوشون!

یا هما مسکری همن طور، هما حلب سازی همن طور، هما چلنگری همن طور. مو دایی مات عبدالله چلنگری هشتاد سالی پیشی رمزین قفل درست مکرچش کو بیا و بنی! یا عباسی علی جلو ئی چلنگر دبیچی ئی چقوئه مساچش کو آسون مربینچش! اسه الون مشین ایه دستگاه می‌آرن ان طرف آسونه ورق دله مشو اون طرف بالِه بیرین من، ماین منین هما صنعتی چه پیشرفتی هاکرچی؟! نه دایی جان، ان هما صنعت نیه! ان پیل هاده چومون برینچیمون!...
هما زرات هم همنجور بیچی. اولاً سمنی خانواری اندازه، خوشتون سالین گندوم درچومون. سزی و صیفی جات هم درچومون کو ژون عطره بویی تا لوه‌ئی خطی مشیچی. هر فصلی میوه هم فت و فراون درچومون. نه وانته دبیچی کو تهرون پی هماره اهوازی هندونه بیاره، نه طیاره دبیچی کو لبنان پی هماره سیبی بیاره! چره؟ چون خوشتره درچومون. خوشتره دمکارچومون، خوشتره هم مچینچومون! یعنی دورتا دوری سمنی رزی بیچن! اسه باعث و بانی اون رزون کی بیچی و کمونون فکر بیچی، خدا هزار کرور ژون و ژون پی‌یر و مار و جد و آبایی بیامرزه!
باز هم دیر نبیچی. البته اینی دفعه هم ته ره باچن، باز هم مایون. عیبی نداره، باز هم مایون. بشه ژونه با اینی دفعه مگی دورتا دوری سمنی رزی ببین. یعنی دولت خوشتون ادارون بسپاره زمینهایی کو مشید دکارد، سیوا واکرن، باین هرکین مگی رز درست کره، به ئی تکه زمین قیمت مارزین ژو مدین بشو دکاره! ژون دلی گیا دور برن دزار کرن، ایه اتاقکه هم وره وارشی بالا بسازن، خوشتون سیزده هم بشین همونجو بیرین کرن! درست قدیمی واری! البته بالاغیرتن دیگه پارتی بازی و رفیق بازی ناکرن کو ژون نیت و برکت سوتتوپیچ مبو! ای وقتی نرن هرچی خوره زمینی دارن هکتار هکتار خوشتون رفیقون و پیلدارون دن، اونوقت مو و ته ره چره رکتری نیه میچین؟!
یالا! اگه متوجه ببیچه چی چی باتن، پبا بشه بنی الون شهر کی دست دره، ژونه با اگه راست مایین پبین تا دیر نبیچی شروع کرین! شکری خده الون دیگه هم بلدوزره دارن، هم گریدره، هم کامیونه، هم هرچی کو بساتی ره احتیاجه! ژونه با رزی بسات چندی استفاده داره. اولاً کو سمنی دوباره سوز ماکرین. دویومن محصولی کو آرویین دردی موخوره دمکارین. هرومن خیلی آدمون سر گرم مابو و سری شوق و ذوقی من. چهارمن ژون پیل درست و حسابی مصرف مبو. بلکی اونایی کو ان چند سالی پیلدار ببیچن، انون بنن و دیگه خوشتون پیل نبرن آنتالیا و آلتانیا کیه هاگیرن کو منزونون کجه ائیه! پنجومن سمنی هوا پاک و پاکیزه مبو. ششمن اونایی کو الون هما شهری مسئولی ئن خوشتون پی ئی یادیگاری درست و حسابی مارزن. هفتمن انجورکارهایی هم خده خوش مه هم خلقی خده. باز هم بایون؟...

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت بیست ونهم

(سمنی زفون ثبتی ملی ببا!)

اون هفته بشنوئن سمنی زفون ثبتی ملی ببیچی و هما دوسته رفیقی خوشحالی ین. ژون خوشحالی پی مو دل هم شاد وابا. واپرسن یعنی چه مبو؟ باشون خو مبو. یعنی هما سمنی زفونی ره خو مبو. چون وقتی چیمیچی ثبتی ملی یا جهانی مبو، ژو ره بودجه تعیین مکرن کو ژو برس مرس کرن از بین نشو. همنی بالا هما زفونی رو خو مبو. بلکی ان انجمن مَنجمنی کو چند سالیه خوشتون عشق و علاقه پی دارن بی سر و صدا سمنی زفونی رگه ریشه مارسن و سمنی شعری و سمنی آستونکی منویسن کو آله به آله بخونن تا ژون یه ناشو، اقلا اندازه ای قند و چایی ژونه بودجه تعیین ببو کو وسطی جلسون اقلاً ایه چائیه واخارن.

ولی خاب، قدیم پی باچوشون هروقت ئی خبری خوری مرسه، ئی عدّونه بد مبو، ای عدّونه خو مبو، ئی عدّونه هم بهتری مبو. اگه باته کیونه؟ اونونه کو (عوضی ان کو همدیگرون تشویق هاکرن سمنی حکاتی هاکرن)، هنه هچی نبیچی، دله همن ئی هفته، خوشتونه دس تا چهل سالی سابقه شاعری و نویسندگی و تحقیقاتی و محقیقاتی و زفون شناسی و سمن شناسی و زرنگ شناسی دله آلون بنچوشون بلکی اسه کو قراره ئی نمه سمن برسه، ایه کلاه هم ژون گیره! مزون یعنی چی‌چی؟ یعنی اگه تا الون ماچوشون سمنی زفون خوشتون قدیمی کیه نیه‌سته و داره خوشتون عمری سره مکره، ان‌بابعد مترسون انطور آدمایی ژو بلکیشن بلکیشن ببرن خوشتون کیه، بر هم ژو دیم دبستن و اونوقت همونون صدا کرن کو بن بنین کو سمنی زفون تن و تن فقط هما خویشه و ژو ارث فقط و فقط هَما مرسه و خلاص! بعد هم دم به ساعت سمیناری و کنگره و جلسه و کنفرانسی برن و بعد کو بدیه‌شون هشکین هچی منه‌بایه، بنینن انه و اونون کتابون دیم پی ئی مشت غلط و غلوطی خوشتونه بنویسن و سمنی زفونی ببرن دله کتابون قایم بکرن، دیمی کتابی هم درشت بنویسن «سمنی زفون!» بعد هم کو معلیمه چه مبو! فاتحه! ... 

ولی تا مو یه ناشیچی ان هم بایون کو خوشبختانه چه اسفنجون، چه ناسار، چه لتیبار و مله و شاجی، مرتمی هنه کو هنه‌ئه همدیگرونه سمنی حکاتی ماکرن و کاری هم ندارن مرکزی زبان شناسی چی چی مایه و ثبتی ملی چی چیه؟ اگه مو پی مشنوئین ایه ضبطه ببرین ژون حکاتی ضبط کرین و زکی‌کیونه پخش واکرین وارزی بشنوئن و یه گیرن. تو نمرا هما وچه‌کی خوشتون فرهنگ و زفون و شهر و وطنی ره خوش دارن.

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت بیست وهشتم

بشنوئه چن ینی مگی خوشتون معاملات با هما بیشتری کره. راستس ژو مگه بزون، اونه ساله کو فقط للکه هما ره صادر مکردش، خوشتون گل باتن تکونی دیگری پاکی للکه دوژی ورشکست مبین! مو زکون مو ره بات عوضی ان حکاتون تو چند جفت هاگیر بیار بروش بلکی ته وضعه بهتری ببو. ولی مو گوش ناکردن. یعنی مو دل هما للکه دوژونه مسوت! اونایی هم کو هاکرشون، ژون کیه زندگی بهتری ببا. ان دفعه دیگه تصمیم بچن مو دل هشکینه نسوزیه! همنی بالا دله فکری درون کو چی چی نمایندگی هاگیرون بیارون بروشون! دیگه به مو مربوط نیه کو کدوم کارخانه تعطیل و کدوم دکون ورشکست مبو! مسپارون به هما نماینده ای مجلسی و وزیری بازرگانی. هرکاری هاکه هم ژون سواد مو بیشتریه هم مسئولیت! اصلا اگه مو دست دبو مایون عوضی جنسی اون جنسون کارخونه هما بروشن.

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت بیست وهفتم

راستی ژو مو تا الاون منزونه‌چن اولویتی تولیدی هما شهری چی چی ین؟ تا اون چند رویی پیشی روزنامه کو موخوندن، بدی‌ین بنویشچش برای انکو تولیدی استانی رشد بدن، آقای استانداری ببرچوشون ای بیمارستان ژو نشون بده چوشون و باچوشون پونزده میلیادر تیمن ناقابل کو قول هما دابیچوشون هما کمک کرن کو تجهیزات هاگیرین و ان بیمارستانی بخشی خصوصی ره بنین، اسه کو شما استاندار ببیچین، مرحمت هاکرین بفرمین رکتری همادن. لابد باچوشون عوضی ژو هما دله روزنامه، دله مسینه صفحن منویسین: استاندار محبوب! تشکر! تشکر! یعنی ای لقبی ته مدین کو مینبعد هشکین نزونه ته ره بائه استاندار غیر محبوب! دوئمین جا کو ژو ببرچوشون، ماین ای ساختمونی دس پونزده طبقه‌یه کو پیل دارونه فروشگاه حساب مبو و بی پیلونه گردشگاه. اسه اونجو چه جوری مگش تولیدی استانی رشد بده و استانداری پی چیچی مگیه‌چوشون و عوضی ژو مگشون چه کرن و چی چی ژو ره بنویسن و چه لقبی ژو دن، روزنامه ننویش با.

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت بیست وششم

صبحی مو زکون بات بشتوئچن هما قدیمی همسایه هم مگش نماینده مجلسی ببو! مو دلی مگی بشین ژو ره بایون خداوکیلی موره با خوشتون دله عمرین ای دفعه، فقط ای دفعه ایه کاری ای نفری ره هاکرچه کو خوشحال وابو و بایه خدا ته پی‌یر بیامرزه! اصلا رفاقت هچی؛ هشکینه سلام علیک دار کو اگه همچین روزهایی بشنوئه‌شون تائید ببیچه، بن چهار نفرونه باین انی ره رای هادین؟!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت بیست وپنجم

بشنوئه چن استانداری باچی سمن جُون ماده انی ره کو هرچی آدمی دله تهرونی زیادی‌ئن، به قولی همن ژو سرریز بابین بن سمن! مو دلی مگی ئی نفر بشو ژو گل ئی حکاتی حسابی ژو ره هاکره! بشنوئه‌چن آدمی سالمیه و ژو برمنخوره!  بشو ژو ره بایه جناب آقای استاندار!  ته به خیالیه کو تهرونی سرریزی‌ هم ته واری همه استانداری‌ئن کو هم کاری دربیشون، هم کیه، هم هرجایی مشین عزت و احترام! الون کو هنه نیه‌میچن هما جوونی کو با ئی مکافاتی درس بخونچوشون و ئی چی یه گیچیشون، دارن مشین تهرون و ان ور اون ور بلکی ئی فکری خوشتونه هاکرن! اونوقت اگه بن حدس بکوا چه مبو!  

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت بیست وچهارم

اسه کو بیه‌میچه مو گل ته پیری راهنمایی هاکرون، بشه ژوره با اولاً اگه ته جا دمبیچون قبیل منکرچن کو مسئولیتی اون اداره قبیل کرون! اسه کو قبیل کرچه و ته دسته په ملرزن، ای کاری ته ره مایون هاکه تا ته مسئولیتی دوره به خیری و خوشی بویره بشو! خو گوش هاکه! اولمین هفته همونون جمعه که، عوضی انکو ژونه با ته برنامه چی چیه و چی چی دله سری دار، با انجو احتیاج به ئی تحولی اساسی داره و مو مگن تحول ایجاد کرون! پشی سری ژو ئی جلسه وارزی و هرکین کو حکات کُنه یا حکاتَه کره، ژون پی دعوت که کو حتمی دله ان جلسه شرکت هاکرن!  جلسه اسم هم وارزی جلسه تحولی اداری! بعدی ژو شش ماه تا ایه ساله بنین و بجن! بعد از شش ماه ایه سالین، باز اعلام که کو مگن ئی کمیسیونی تحولی اداری تشکیل بدون! به شرطی کو همونونه حکم بکوا بن دبین. البته اگه نییمن هم نییمن! همون کاغه بعضی یون دل خوش مکره! دوباره شش ماه ایه ساله بنین و بجن! هرکین هم ته ره بات نتیجه چه مبو؟ ژونه با صاحب نظر شمائین! هم دله جلساتی تحولی اداری دبیچین، الان که تا ‌اسه‌یه شما معطلون بلکی چی میچی تصویب کرین، ولی انگار شما کاری زیاده و منرسین! حق دارین! با ان حکاتون دوباره ایه ساله بنین و بجن! باز هم بایون؟ ته چائیه سرد وابیه!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت بیست وسوم

تنبله آدم مایه با شوی چلّه داره مه و منزونون چه کرون. چون مو وچه تا منینن، همونون حواس مشو تیلیویزیونه و لام تا کام همدیگرونه حکاتی مناکرن! خاب ژو ره با ان هم غصه داره؟ تیلیویزونین پریزه بنجی با خرابه! اصلا چره دوری با؟ خاموش که و با مو دلی مگی امشو همدیگرون چار حکاتی هاکرین! ولی به شرطی کو خوشتره هم حکاتی دربیت ژونه هاکه! ندار؟ باز هم غصه نداره! ای داستان ژونه تعریف هاکه! بلد نیه؟ باز هم هچ غصه ای نداره! ژونه با خوشتون ای خوره خاطره کو هچوقت ژون یه مناشو تعریف هاکرن! قول ته مدون همونون خوش مه! هم ژون خوش مه، هم هزار نکته همدیگرون پی یه مگیرن! مخصوصا کسینی!  چون خوره خاطره یا وفاداری حکاتی ین، یا فداکاری، یا همکاری و کمک به همدیگرون! بد مایون؟

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت بیست ودوم

هر جا مشه منی ساختمونی بساچوشون کو چهل خانواری مزونن اونجو زندگی هاکرن. ولی دله‌ای رویی ته نظر چُند ساعت استفاده مبو؟ هشت ساعت! چره مدرسه منبا؟ ان همه کلاسی و راهرویی و اتاقی و دفتری و سالنی بساچوشون، ته نظر روزی چند ساعت استفاده ماکرن؟ منزونون. مو منظور مزون چی‌چیه؟ البته شاید مو عقل نرسه. ولی مو نظر مگی صبحی ایه دانشگاه بو، عصری اینیه دانشگه‌نه استفاده هاکرن، شو هم مثلا جوونونه تفرجگاه کرن. وگرنه ته نظر ژو پیلی کو خرج کرچوشون تا بسازن ، بیرین مه؟ نگه مو و ته پیاماگیرن و هما حالی منبو! وگرنه چه معنی داره ان همه پیل خرج کرن روزی دو هره ساعتی بالا؟

 

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت بیست ویکم

هی مشه و میا، ما ضرر کرمون! چره؟ ما فلونی تقصیر ببا! چون خیلی نامیرده! چره؟ چون خوشتونه کَسین جیفکَه دردش! باز ای ماهی بعد مشه و مرگرد، ما ان دفعه هم ضرر کردن! ماین ان دفعه دیگه چره؟ ما فلونی تقصیر ببا! چره؟ چون خیلی دوری واژن با!.. نه رفیق جان! ان رسمی ژو نیه! ای حکات ته ره ماکرون به شرطی کو ته یه ناشو! اگه مگه خوشتون دله کارین موفق ببا، هرچی ته سرَه ما، فوری خوشتون دستَه پِه پاک ناکرا با فلونی تقصیر ببا! بفهمت؟با مو تقصیر ببا! چون اونجور کو مگیه‌چی، خوشتون پسَه پَرون نَپّه‌چَنّ!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت بیستم

باریکلا! هزار دفعه باریکلا! هی انی ژو ره مات رفیق جان! مو بره هم ته واری بازرگانه! مشو انجو و اونجو، هرچی ارزونتریه ماگیره می‌آره انجو مروشه و روز به روز هم داره پیل دار تری مابو! تو هم عوضی ان همه زحمت و گرفتاری، ان نمونه ببر چین، ژون ده ته ره بسازن و بیار تحویل بده خوشتون پیل هاگیر و خوشتونه شاشا که! ولی اونی مات رفیق جان! مو ان کارگاه روبراه کرچن دس نفری نون بخورین و خوشتون شهر و مملکت آباد واکرین؟ اگه راست ما، پس چره چین پی منن هما ره باین ژونه قالی هووین؟! بشه خوشتون براره با بازرگانی ان نیه کو بشه هاگیر بیا همه واژار بروش! بازرگانی یعنی انجو پی مثلا قالی ببر، اونجو پی مثلا زردچوئه بیار!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت نوزدهم

آرو ای حکات بشنوئن کو مو دل خیلی دردی ئما! مو ای قدیمی رفیق کو سی و هره سالی معلم بیچی و دو سالیه بازنشست ببیچی، مات بشیچون خوشتون پیری ره پنج میلیون وام هاگیرون بلکی سر و سامون بگیره، مو ره ماین بشه ای کاسب بیار ته ضمانت هاکره! مایون گُمون ماکرون متوجه نبیچین؛ وام مو پیری ره مگن، ژو ضامن هم خوشتره ئون. معلمی بازنشسته ئون! ان هم مو سفته و انی هم مو امضاء! مائه مزونون. ولی ته سُفته‌ون پشی مگی ای کاسب امضاء کره! مایون مثلاً کی؟! مایه کاسبی کو ته بشناسه! مایون ان شهر کسینه، همه مو مشناسن، اکثراً مو شاگردی بیچن! مو ری منه‌ده بشین بایون بن مو ضامن ببین! مایه پس بشه ای جدیده کاسبی ره با! مایون شما مو سی سالن اعتباری معلمی قبیل ندارین، ولی ای کاسبی کو ایه دو سالیه دکون واکرچش قبیل دارین؟! مایه قانونه! مایون اولاً کو گُمون مناکرون قانون بو! ولی اگه واقعاً قانونه، مو ان وام منگن! ان هم برین همون کاسبی دین کو ژو اعتبار شما گل مو پی بیشتریه!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت هجدهم

عجیبه ها! هرکین گل مشین منون نیه‌سته، ای کاغه جلو گیچش داره نامه منویسه! مایون ان چی چی یه؟ ماین نامه. مایون نامه کو دیگه ورکچی. خاب تیلیفنه بکوئا! الون هم کو همه ایه تیلیفونی همراهی دارن. مایه تو انگار پرته! انگار خبر ندار کو رئیس جمهور داره مه سمن! ان نامه هم ژو ره دارون منویسون تا مو دردی برسه! مایون اون بنده خدا هنون کو ماین بیه میچی تا الون فقط داره خرابی هموار ماکره! تازه، ته دردی مگه چی چی یه کو رئیس جمهوری مملکتی مگی برسه؟ مایه فلون اداره و فلون اداره و فلون اداره! مایون خاب اونجویی رئیسی ره بنویس، چره رئیس جمهوری ره منویس؟ مایه هم بنویشچن، هم باچن! ولی حتی مو قابل نذونه چوشون کو جواب موندن! مثلا باین منبو! یا هما کاری نیه! بعضی رئیسی کو اصلا دنیین ته جواب هادن. چره، فقط هروقت استاندار یا ایمام جمعه جامایی درن، ژوه هوش و حواس انه کو اونون رضایت جلب بو! بقیه انگار مالی قومی اعجوج مجوجی‌ئن! همنی بالا دارون ژو ره منویسون! به امیدی خده بلکی مو مشکل و مخصوصا مو بچون بیکاری حل ببو! مایون اینشاا...! خوشتون گل مایون ته نظر صلاحه کو رئیس جمهور دله هر شهری ای دفتر واکره کو هرکین نامه یا شکایت داره، ببره اونجو؟ بعد خوشتون گل مایون پس اداره بازرسی چه مبو؟ بعد اگه ای نفری اون دفتری پی شکایت دربو مگی کجه بشو؟ کو خوشتون گل مایون تنیا و تنیا جایی که اگه ای آدمی دلسوزی وارزن همونون مشکل حل مبو، همون رئیسی اداره یه! اسه مگی واپرسون بنون ان حکات کی ره هاکرون بلکی ثمر دربیش!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت هفدهم

چره منفهم چی چی مایون؟ کی مایه  اَ مخالفون کو بشه دانشگاه و درس بخون. اَ خوشتره اهلی درس بخوندیون. چره هکاتی مفتی ماکه؟! اَ مایون دانشگاه مگه بشه، بشه! مو دندی نرم ته خرج و برجی دانشگن هم مادون. ولی نه مکاتبه ای و غیر حضوری و ان حکاتی. دانشگاه یعنی ان کو اونجو پی چی یه گیر، وگرنه بشه پنجاه هزار تیمن کتابی هاگیر و بخون ببا باسواد. نه! دانشگه یعنی کو اون دله محیطی نفس بنجی و ته شخصیت و منش و بینش ژوری شو! اصلاً مزون چی چی یه؟ تو خوشتره اونهایی کو بشیچن دانشگاه  و درس بخوندچوشون نیاکه و اونهایی کو پیل هاده چوشون و فقط بشیچن امتحان هاده چوشون و ورگرده چن کیه هم نیاکه! اگه هردو ای جور بن، هرچی با مایون چشم.

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت شانزدهم

واقعا کو حکاتهایی عجیب و غریبی مشنوئون! خودی روزنومون بنوشت با کو منزونون هفت هشت میلیون نفر جنی و میردی و کَسین و گُزی دله کاری فرش و قالی درن! ولی هچوقت نشنوئن کو از ان همه آدمی، چهل نفری ره کن بشین جلوی مجلسی باین هما داد هم برسین و ای قانون مانون تصویب کرین کو ایرانی قالی سکه پی نکن! ولی ژون عُوض ان کارخونه ای که پنجاه سالیه ماشینی مسازه، منن کی‌یَن و کجه کاری ماکرن و کی پی حقوق مارن کو ماهی ای دفعه و هر دفعه صه نفری جلوی مجلسی جَمعَه مبین و ماین چره وام هما کارخونه مَنه‌دین تا بیشتری بچرخه و هما بیکار نابین!! ای رو مگی بشین جلوی مجلسی ژونه بایون شما کو خوشتون کاری و حقوق دارین! اونی مگی غصه بیکار وابیونی بخورن کو اون دنین کاری ماکرن!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت پانزدهم

خاب آخه انی چی‌چی ین کو هاچه؟ اسه ایکه، دو کی، هره کی... بائین خاب وچه جشنی تولدیه مگه دله هالی‌ئن بادکنکی دره‌ویژ! نه کو ای بسته کو صه دله درن!... عُوضی ان سوسوکیون ای کیلو موزی ماگیته میارده بخوره وچه جُون بگیره!... تو ژو نیاکه... همن الون پی داره حال پی مشو! اصلاً باپرس بنی ناهار بخورچش؟!...آخه ته عقل کوشیچی به‌به جان؟! بشه! بشه همن الون دو هره موزی و ای سیر هم کو ببیچی یوزه مغزی و شوره وِمی هاگیر بیار تا شما مهمونی نیه‌میچن وچه‌کی بخوره ژو چشی واشین!... آخه ته ره چی چی بایون؟! ته کاری هم ببیچی مثلی ته دایی پیری کاری کو هنه معلیم نیه ان دله مملکتی چه کاره‌یه، هنه بلد نیه مرتومون جواب سلامی هاده، ولی هر جا کو اسم منویسن، چپری مشو او هم منویسه! الون هم کو باب ببیچی همونون مگی بشین دکتری هاگیرن! ته گوش مو دره؟ مگشون بشین دکتری هاگیرن، نه کو دکتری بخونن! مزون یعنی چه؟ یعنی کو همش دنبالی نخووئه سیه‌ن درن! الونین نخووئا سیاه هم چی‌چی یه؟ دکتری هاگیت!... بشه! بشه عوضی ان بادبادکون ای چی کو ان وچه قوّت دکره هاگیر بیار، ان بادبادکی هم ببر ته دایی پیری دردی موخورن!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت چهاردهم

مو دایی پیری مو دست دماسا باتش دارین مشین هما مجیدی ره ایه کیه که بنین و ورگردین. اسه کو کاری ندار، تو هم بیا. باتن چشم. ولی ای کاش منشیون. چون راستی ژو مو دل بگیت. همه چار پنج طبقه، همه بیرین پی شیکه پیکی، ولی دنین کو مشن همه ای جوری بن! یعنی ان هفت هشت کو هما بدیه‌مون همه ای جور بن. انگار همه‌ای ان مرغنون ایه کرگین تهی دبیچن. نه کو خیال هاکه بد بن یا ژون مصالح خو نبا؟ نه، همه چی هم درجه یکی با. ولی مزون... چه جوری بایون... مو منظور انه کو هما دل قبیلی نیین. یعنی هما ریشه و نشونه ندارن. همنی بالا آدمی دل مگیره و خوشتره هم ژو حالی منبو چره؟ راستی ژو خوشتون گل باتن بی حکمت نیه کو بعضی تا ژون پا ان دله کیون مرسه، فوری مگشون ورگردن بشین. خوشتون گل مایون نگه ای وقتی بعضی دعوا و مرافعه هم کیون بالا بو؟ مگی مو دایی پیری ره بایون مجیدی ره بایه اگه ژون معامله یر بگیت، اقلا دو دارکی دله حیاطی ره و مخصوصاً دو گلدونکی هم دنین کیه ره حتما تهیه کره، ضرری نداره!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت سیزدهم

راستی ژو دو هره روئه همش دله فکرون درون و هرچی بیشتری فکر ماکرون بیشتری گیج مابین. ان ور هر وقت مو پیر مه هما کیه مایه هما فلون رفیق و فلون همکلاسی و فلون همسایه و فلون مهندس و فلون جوون خوشتون کیه زندگی جمعه کرشون سمن پی بشن؛ اون ور هروقت ره مکین بشین خوشتون دوتر کیه، دله رئین منین هم ماشینی بیشتری ببیچن هم آدمی! وجداناً اگه ته عقل مرسه مو هم حالی که!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت دوازدهم

ایزی دو هره کتابی مو پیری دست دبن کو باتش سمنی بنویشته یه. جُنی ته خیلی خوشحال بابیون. ولی همن واکردن، اولن بدیه ن خو منزونون بخونون. چون خیلی کلیمه «ه» آخری ژون ننویش بیشون. مو نظر عوضی کو مثلا بنویسن مو مه دنیه، بنویش بیشون مُ مِ دنیه. دیگه ته خدمت عرض هاکرون کو چندی شعری پخته و استادون بن. ژون دست هم دردی نکره. ولی راستی ژو بعضی شعرون به قولی معرفی مغز ندرشون. مغز ندرشون کو هچی، بعضی شعری ژون وزن و قافیه هم غلط با. ته سر دردی نیارون، انگار بعضی یون اسه کو بدیه چی ملت خوشتون زفون دوست داره، هرچی ژون دست مرسه مرن چاپ مکرن! انگار دکونه! مگی ژونه بات درسته کو دستگاهی چاپی اختراع ببیچی و هرچی پیل هادین، فوری شما ره کتاب چاپ مکره، ولی ان هم بزونین کو هنه هما ملتی گَل کتاب حرمت داره. همنی بالائه کو هوس هوس هرکتابی منرینن و هر کتابی هم کتاب منبو!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت یازدهم

اگه ته ای رفیق هروقت منه تُنیائه، مه ته گل و ته پی تعریف ماکره، زیاد خوشتون نَگیرا! چره؛ اولندش رفیقی قدیمی رفیقی ئه کو ته عیب و ایراد ته ره بایه! دوم اندش مگه تو زکه کو گیابیت ته پی تعریف هاکره؟! سوم اندش اگه مگه بزون چقدر راست مایه چقدر دوری، ژو پی واپرس ته پی پرون تری کجه دبیچی و ته گل پی کو مشو، کجه مگش بشو! متوجه ببه؟

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت دهم

خُو گوش هاکه بنی چی‌چی مایون. اگه تا آرو ته رفیقی فقط بساز و بفروشی و آهن فروشی و واردکننده و صادرکننده و ته واری آدمی بیچن، هرن پی دیمی ظاهری هم کو ببیچی، با چهار استادون و معلمون و هنرمندون و ورزشکارون و ان دسته آدمونه رفت و آمد هاکه، ته جنیه برار هم بسپار تا مزونه چپ و راست ای جوری عکسی بگیره کو تو هم اون دله دوکا! موقعی انتخاباتی کو ببا و خوشتون کاندید کرده، اونوقت با تا مزونن چاپ کرن و همه جا بَکوئن! حتی به ای بُهانه‌ای دانش آموزونه هم ای عکسی دسته جمعی وگیر، ضرری نداره! بشه بنون چه مکه! ته یه ناشو چی‌چی باتن!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت نهم

مو پیه و مسین بابا و جد در جد دله ادارون دبیچن. خو گوش هاکه بنی چی چی مایون. اون رئیس خوره و اون خو نیه همه حکاتی ئن! هر وقت مگه بزون ای مدیر خوره یا نه، گولی ژو حکاتون نخورا! واپرس بنی جوابی نامون ماده یا نه. مخصوصا ارباب رجوعی نامه! اگه ماده، هم آدمی خوریه هم مدیری خوری! اگه نه کو ژو پی امید ندربیت!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت هشتم

مو دلی مگی انی کو ماین سمن هنه آدمی کمی داره و وارزی بن، ژونه بایون بفرمین کی به؟ کی هایی بن؟ والله اونایی کو تا الون بیه میچن و عه دارون منون، همونون مگی! یا زمین مگشون، یا کیه، یا کاری! ئی عده هم کو تهرونی وی کیه پیل می آرن و انجو دس کیه مرینن و مبین ارباب. اونوقت هرن پرن چه مبو؟ قدیمی تهرونی واری هما وچه پاکی مبین انه اونون مستاجری! همنی بالا مگن ژون بنون بایون بی زحمت ان دفعه ای آدمونه بائین بن سمن کو ایکّه بیارن، ایکّه ببرن!

یا عیبی نداره، دوکّی ببرن! نه کو مو واری لیس و پیس بن، اونوقت هما پی هم کیه گیابیشون، هم کاری! بعضی کو خوشتون هر روزن عمل هم مگشون و تا مائین انجو انجور نوکه نوبره مواد پواد پیدا منبو، ماین پس ژو بر گل گیرین! انگار خوشتره سان فرانسیکو پی بیه‌میچن! مترسون یواش یواش... استغفرالله!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت هفتم

اگه ای رو خدا نکرده دله بیابونی گیر هاکه و چند رو هچی ته گیر نه و وشونی و تشونی پی بی‌سری با و دیونون واری دنبالی ای تکه خشکه نونی دبا، اونوقت اگه نافاغل بنی ای نفر ته جلو سوز باببیچی مایه اگه وشونه بشین ته ره غذا بیارون؛ تو ژو پی ماپرس چی‌چی هایی دار؟ معلیمه کو نه! چون هنون وشونه کو ته ری بده ژو هم موخا! الون هم همن طوره! اگه این نفر پیدا مبو ته ره مایه بیا هما گل سری کارین، ناپرسا آرَه یا پارَه؟ البته مو منظور انه کو وسواس ندربیت! چره؛ چون الونین روزیگار طوریه که شُم به شُم ای پیلی ته جیف دبو کو دستی خالی دیمی کیه و خوشتون جنیه وچون گل نشا! به قولی مو مسین بابه دربند دنبا کو رئیسی کلّی‎ مبا یا کَلی رئیسون! وانتین شوفر مبا یا طیاره! ته دکون گاباله مبو یا لتیبارین استالی! گزری مِروش یا گلابی! مهیم چی چی یه؟ کو پیل ته جیف دبو! ها دایی جان! با خدایا امید به ته و همن آرو بشه!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت ششم

راست مگه بزون خجالت منجون بشین بایون بفرمین باز بیه‌میچون! وگرنه خوشتره مزون هم مو بازنشستگی حقوق ژو پی کمتریه، هم چندی کاری بلدون. تازه، حسابداری هم بلدون. ولی مو ری منه‌ده ژو واری بشین خوشتون سابقن اداره، خوشتون گریه کج بکرون بایون «مو امورات پیش منشو، بی زحمت اگه مبو ای میز هم موندین عه هم پشی بنینون شما اشنیشی بشمارون!» یا ته اون رفیفی واری خوشتون شاتی‌تی‌یه کرون بشین خوشتون سابقن محلی کارین، ان جدیده کارمندون دله طمع بنون کو: کاری مو، نظارت با شما، فقط ای قرارداد یا تفاهمنامه مو ره دبستین، بقیه کارین با مو؛ شما فقط خوشتون استفاده ببرین!»... نه رفیق جان، مو دلی هم مگی مو وضعه بهتری بو، ولی راستی ژو اول مو پیری پی و بعد ژو رفیقون پی خجالت منجون کو الون که تا اسه‌یه دنبالی ایه کارین درن کو اقلاً ژون روزیگار بویره! اسه جنیه ببرد ژون پیشکش! او‌نوقت عه بشین خوشتون سابقن اداره، ان چندرغاز بودجه‌ای خدمات مدمات هم کو دارن، ژون پیاگیرون برون جیف اندون؟ اصلاً مزون چی‌چی مایون؟ اگه مو سابقن اداره دل مو واری بازنشستونه مسوزیه، هما نگیره خوشتون دور جمعه کره آخری عمرین انه اونی ره بله قربان بائین! هما عوض ان جوونون دست بند کره بلکی ان فکرون پی بیرینن و ژون روحیه عوض بابو! اول کو مو پیر بو!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت پنجم

هچی دل بسوزندی پی بدتری نیه! وگرنه آدمیزادی ذات اهلی گذشتیه! حتمی خوشتون دوره بر بدّیه‌چه کو دو خواکی، ایئین شی مو واری لیس و پیسه، ایئین شی هم تا ته دلی مگی پیلداره! هشوقت بشنوئه‌چه کو اونه انینه حسودی هاکره؟ یا انه اونینه مسین گری هاکره؟ نه! هم همدیگرون کیه مشین و من، هم واژار و ایمامزاده مشین، هم عاریسی و عزا. خلاصه هشوقت خوشتون گل منابائن چره مو شی هنونه و ژین شی هونون! ولی اسه بیا و خدا نکرده، پیلداره خواکه غرضی پی یا کم حواسی پی ای حکات هاکره کو انطور اونین حالی ببو کو ژون میون فرقه و ژین دل بسوزیه! اونوخت چه مبو؟ منی ژین دل سرد مابو و خنده ژین دیم پی مشین و ژون میونه هم مگنه و خوشتون شی و وچونه دمکه و خلاصه هردونون دل سیاه مابو و ژون و ژون شی‌یون روزیگار هنون مبو زهر! چره؟ چون آدمیزاد طاقتی وشونی داره، ولی طاقتی مسینگری، مخصوصا خوشتون تُنی شوی پی نداره! چره؟ راست مگه بزون ان دیگه منزونون!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت چهارم

بشنوئه‌چن اداره بازرسی تهی‌تهی‌کی خو داره انجو اونجو بازرسی ماکره و می ماستی پی منجه! ژون دست دردی نکره. ولی اگه بزونون ژون رئیس کیه، مشین ژو ره مایون آقاجان! اونایی کو مدوزدن ژون تکلیف معلیمه؛ ژون مجازات ماکرین. ولی تکلیفی اونایی کو نابلدی پی یا غرضی پی انه اونون دماغ یا به قولی شما خوشتون همکارون و ارباب رجوعی روحیه و روان مرن آره مکرن و ژون زندگی پی و کارین پی و قانونی پی ناامید ماکرن چی چیه؟ ان ضرر بیشتریه یا بیت المال هپل هپو کردیون؟! آدمیزاد بیشتری ارزش داره یا اسکناسی؟ اصلاً مشین ژو پی مگن کو ان موضوع وارسی هاکره.

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت سوم

ای اداره با و تنبله کالنسرا. اون هم کجه؟ آهه‌وُن. باشون چه کرین چه نکرین، تا ان کو ای حلال‌زاده پیدا ببا باتش موندین خوشتون گوسفندی جا کرون. اگه موندین هم ای مختصر اجاره شما مدون، هم منارزون خراب‌تری وابو! همن کاری هم هاکرشون. هم گوسفندی سرما و وره وارشی پی راحت وابن، هم ای پیلی مختصری میراث فرهنگی گیره ما. 

شما هم همن کاری هاکرین. شما برنخوره! اسه کو فعلا جکه جوونی فرهنگسرا منن، اسه کو شما دل منره برین هنرمندون اجاره بدین هم ایه کاری خوشتونه ره بنن هم ای پیلی شما گیره؛ برین عمده فروشون اجاره بدین خوشتون خواربار انبار کرن. الان همه دنبالی انباری مگردن کو تابستون خنک بو و زمستون هم گرم. چه عیبی داره! همن حاج مدباقر دنبالی ای جایی مگرده خوشتون برنجی انبار کره. حاج مندحسین داره مگرده خوشتون روئون نباتی ره انبار اجاره کره. برین ژون دین! هم ثوابه، هم درآمد! البته اگه نقشه مقشه دله سری ندارین!

 


 

 

مدآقه حکاتی / حکایت دوم

ببه جان خو گوش هاکه بنی چی چی مایون. ان حکاتی کو تو ماکه، یا مگی عه و تو و ننا هرشو بشین دزدی تا بزونین ته ره اول ای کیه و ایه ماشینه هاگیرین بعد ایه جنیه ته دین! یا ته بگیرین ایه جنیکن دین، بائین ان هم ته شی! ولی اگه مو حکاتی گوش ماکه، بشه ایه جنیه ببر کو ژین هم ته مگی هچی، ژین دلی مگی خوشتون زندگی استینی خوشتره کاری گیره! اول خوشتره یا تو و او هردو بشین کاری هاکرین. بعد ای ماه خوشتونه مثلا رادیو هاگیرین، ای ماه تیلیویزیونه، ای ماه یخه چاله، ای ماه ایه ماتوره، بعد فلون چی و فلون چی و فلون چی، تا ایشالا هم کیه ماگیرین هم ماشینه هم اگه شما دلی گیا قطار. عوضی ژو هر روز کو سری کارین پی مرگردین کیه، ایه چائیکه خوشتونه درست کرین با ایه بوخسماته بخورین و همدیگرون هلاکی بیرین کرین. انطوری نه مریض مبین نه ممرین! ولی اونطوری سری سالین من هماره ماین شما پیری قلب بچی مریضخونه خوته! اسه خود مزون!

 


 

مدآقه حکاتی / حکایت اول

ئی همسیه دارین ژو اسم مدآقائه

ئی همسیه دارین ژو اسم مدآقائه. هر وقت هما مرسه حکاتهایی عجیب و غریبی ماکره. مثلا ایزی همن بیما هما گل باتش: اگه باتون ثروتمندی حسودتری‌ئن یا فقیری؟ هما هم شروع کرمون به فکر هاکرد؛ همنه ژو جواب پیدا مکربی مون کو باتش اسه اگه باتون ثروتمندی بامعرفت تری‌ئن یا فقیری؟
راستی ژو هنه دارین فکر ماکرین.

مدآقه حکاتی   چره منفهم چی چی مایون؟ کی مایه  اَ مخالفون کو بشه دانشگاه و درس بخون. اَ خوشتره اهلی درس بخوندیون. چره هکاتی مفتی ماکه؟! اَ مایون دانشگاه مگه بشه، بشه! مو دندی نرم ته خرج و برجی دانشگن هم مادون. ولی نه مکاتبه ای و غیر حضوری و ان حکاتی. دانشگاه یعنی ان کو اونجو پی چی یه گیر، وگرنه بشه پنجاه هزار تیمن کتابی هاگیر و بخون ببا باسواد. نه! دانشگه یعنی کو اون دله محیطی نفس بنجی و ته شخصیت و منش و بینش ژوری شو! اصلاً مزون چی چی یه؟ تو خوشتره اونهایی کو بشیچن دانشگاه  و درس بخوندچوشون نیاکه و اونهایی کو پیل هاده چوشون و فقط بشیچن امتحان هاده چوشون و ورگرده چن کیه هم نیاکه! اگه هردو ای جور بن، هرچی با مایون چشم.

Back to Top

Template Design:Dima Group