هفته نامه سمنان امروز

گزارش تصویری

بازار گرم مهارت آموزی در مرکز فنی و حرفه‌ای سمنان
آیین اربعین شهید مدافع حرم عباس دانشگر
مراسم افتتاحیه مجموعه تاریخی، فرهنگی، پذیرایی زندگی
تشییع با شکوه پیکرمطهر شهید مدافع حرم، عباس دانشگر در سمنان
« سمنان شهر نان»
کوچه باغی که پر از رایحه باران است

کیم جونگ

دندونِ من تیزتره!


نعمت ا... اعتمادزاده
در 90 یادداشت پیشینِ «این رشته سرِ دراز دارد» بسیار از کره شمالی نوشته‌ایم؛ اما در میان اخبار مربوط به این کشور، دو روز قبل خبر جالبی بر روی خروجی خبرگزاری‌ها قرار گرفت:«مذاکره‌کنندگان هسته‌ای کره جنوبی و ژاپن در مورد حضور کره شمالی در بازی‌های زمستانی گفتگو می‌کنند!» پس از اعلام این خبر، کره شمالی هم هیأت پنج‌نفره‌ای را برای مذاکره با کره جنوبی در همین خصوص تعیین کرد.
کره جنوبی هیأت مذاکره‌کننده خود را به ریاست وزیر اتحاد خود به مذاکره می‌فرستد و کره شمالی هم رئیس کمیته اتحاد مسالمت‌آمیز را! نکته جالب توجه ماجرا اما این‌جاست که موافقت کره شمالی با انجام این مذاکرات زمانی اعلام شده که واشنگتن و سئول تمرینات مشترک نظامی خود را به تأخیر انداخته‌اند. نکات مهمی درباره این مذاکره وجود دارد.


نخست این که در واقع این آمریکا بوده که نخستین قدم را به عقب برداشته و با به تأخیر انداختن تمرینات مشترک نظامی امتیازی هرچند کوچک داده است؛ مسأله‌ای که درباره ایران برعکس بود. ما باید ابتدا امتیاز می‌دادیم و رآکتورها را تعطیل می‌کردیم تا پسر خوبی بشویم و لایق نشستن پای میز مذاکره! نکته دوم موضوع مذاکره است. کره شمالی اساسا در این مذاکرات چیزی را از دست نخواهد داد اما در همین ابتدای کار اقتدار خود را به نمایش گذاشته است، اول توقف تمرینات نظامی، آن‌گاه مذاکره، آن هم درباره چه موضوعی؟ حضور کره شمالی در بازی‌های زمستانه!
تصور کنید چند کشور درگیر این مسأله هستند که کره شمالی در بازی‌های زمستانه حضور پیدا بکند یا نکند! مسأله دیگر این است که دو کره، هیأت انتخابی خود را رسما معرفی می‌کنند. حتی کره شمالی با آن پرده‌پوشی‌های خبری نیز هیأتش را معرفی و رسما اعلام می‌کند. چیزی که باز هم در ایران شاهد آن نبودیم. ما یک‌روز حسین فریدون را در کنار جان کری می‌دیدیم و یک‌روز دری اصفهانی را.
نمی‌فهمیدیم که اولی چه نقشی در مذاکرات دارد اما نقش دومی را بعدا فهمیدیم! جاسوسِ تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای که دست بر قضا در مراسم تجلیل از «افتخارآفرینان برجام» از دست حسن روحانی، نشان درجه سه خدمت و سکه طلا دریافت کرد. حقیقتا هم افتخار آفریده بود! بگذریم...
هفته گذشته، کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی اعلام کرده بود که «کلید هسته‌ای» همیشه بر روی میز وی قرار دارد! ترامپ هم در یک اقدام کودکانه توئیت کرده بود که من هم یک کلید هسته‌ای دارم و کلید هسته‌ای آمریکا که در دست من است، بزرگتر و قوی‌تر است! باشد آقای ترامپ! دندانِ شما تیزتر است! اما یادتان نرود که مجبورید برای آن که کره شمالی با یک کشور ثالث درباره بازی‌های زمستانه پای میز مذاکره بنشیند، تمرینات نظامی خود را متوقف کنید!
قسمت بانمک ماجرا هم این‌جاست که نیکی هیلی، سفیر آمریکا در سازمان ملل و در واقع دلقک آمریکا در سازمان ملل، روز گذشته گفته است که توئیت دونالد ترامپ درباره در اختیار داشتن کلید هسته‌ای بزرگ‌تر و قوی‌تر از کلید هسته‌ایِ کیم جونگ اون، باعث شده که کره شمالی به خطرات رویارویی هسته‌ای پی ببرد و از کرده خود پشیمان شود!
اما بانمک‌تر این‌جاست که حتی روزنامه‌های آمریکایی هم به این «خطرات» باور ندارند. اخیرا روزنامه نیویورک تایمز در مطلبی، هفت واقعیت را درباره کره شمالی فهرست کرده است. اولین واقعیت از نظر نیویورک تایمز این است که «بازی تمام شد! آمریکا ناکام ماند، کره شمالی اکنون یک قدرت هسته‌ای است» و ششمین مورد ذکر شده هم این است که «دولت کره شمالی یک دولت منطقی است و بنابراین آغازکننده جنگ نخواهد بود.»
می‌بینید؟ کره شمالی نه امتیازی به کسی داده و نه از مواضع خود عقب نشینی کرده است اما روزنامه‌های آمریکایی دولت کره شمالی را یک دولت منطقی توصیف می‌کنند و از شکست آمریکا سخن می‌گویند! این یعنی علاوه بر برد-برد راه‌های دیگری هم مثل مقاومت در برابر آمریکا وجود دارد و اتفاقا جواب هم می‌دهد! امروز کره شمالی می‌تواند جمله‌ای درباره کلید هسته‌ای بگوید و ترامپ را به واکنشی وادار کند که بسیاری از سیاستمداران کهنه‌کار آمریکا از آن واکنش شرمسار باشند و ترامپ را ملامت کنند! ما هم البته کلیدهایی داشتیم منتها تا بحال موفق به رویت این کلید نشده‌ایم!
کره شمالی در حال آماده شدن برای مذاکره درباره بازی‌های زمستانه است و ما باید دو روز قبل از رئیس سازمان سیا بشنویم که ترامپ درباره توافق 14 جولای موسوم به برجام تصمیم‌گیری می‌کند! همان رئیس سیا را می‌گویم که از آشوب‌های اخیر ایران هم حمایت کرده است! و باز پنج روز قبل از زبان معاون رئیس جمهور آمریکا بشنویم که دولت ترامپ و اعضای کنگره در حال کار بر روی تحریم‌های جدید هسته‌ای و موشکی ایران هستند که جایگزین توافق 2015 می‌شود. پنس گفته که توافق هسته‌ای به ایران اجازه می‌دهد که برنامه توسعه تسلیحات اتمی‌اش را پس از ده سال دوباره از سر بگیرد!
یکی از آقای دری اصفهانی بخواهد که قدم رنجه کنند و بیایند و توضیح بدهند که چرا آمریکا برای مذاکره دو کشور غیر، تمرینات نظامی‌اش را تعطیل می‌کند اما در مقابل، چنین رفتاری با ایران دارد؟ پس نتیجه آن همه مذاکره چه شد؟ مگر عده‌ای نمی‌گفتند که می‌خواهیم تنش‌زدایی کنیم؟! نتیجه این همه تنش‌زدایی این شد؟ خوب است برادران و خواهران آشکار و پنهان مذاکره‌کننده به این سوال پاسخ دهند که الان دقیقا تفاوت رفتار آمریکا با ما و کره شمالی چیست؟
آن‌ها کره شمالی را تحریم می‌کنند، ما را هم تحریم می‌کنند؛ علیه کره شمالی توئیت می‌‌کنند، به ما هم فحش می‌دهند! کره شمالی اما به توسعه فعالیت‌های هسته‌ای‌اش ادامه می‌دهد و ما منتظریم باران ببارد تا بتن‌های رآکتور اراک مستحکم‌تر شود! کلا کوتاه سخن! ما هیچ ما نگاه...

Back to Top

Template Design:Dima Group